Wie ben ik, wie ben jij

Ik heb mezelf eigenlijk mijn hele leven dezelfde vragen gesteld.

Wie ben ik? Wie is de ander? Hoe werkt het leven? En waarom doe je wat je doet, ook als je dat niet wilt?

Niet omdat ik geloof dat daar één sluitend antwoord op bestaat. Juist omdat ik gefascineerd ben door wat er gebeurt wanneer je steeds opnieuw bereid bent om te kijken. Naar jezelf. Naar de ander. Naar wat je onderweg hebt aangenomen als waarheid. Naar wat je lichaam allang weet, terwijl je hoofd het nog probeert te begrijpen.

Mijn lichaam heeft me daarin veel geleerd.

Meerdere keren in mijn leven ben ik letterlijk stilgezet. Door een zware hersenschudding, een auto-botsing, een ongeluk waarbij een glas in mijn been terechtkwam en door periodes waarin mijn lichaam simpelweg niet meer meeging in het tempo waarin ik wilde leven.

Vanaf mijn 16e had ik door een zware hersenschudding twee jaar lang 24 uur per dag hoofdpijn. Ik was overprikkeld, mijn wereld werd klein en ik kon niet meer gewoon doorgaan.

Op een gegeven moment veranderde daardoor de vraag die ik mezelf stelde. Niet langer alleen: hoe krijg ik dit weg? Maar: wat probeert mijn lichaam mij eigenlijk te vertellen?

Die vraag is een belangrijk vertrekpunt geworden in hoe ik vandaag naar mensen kijk.

Want misschien herken je het.

Je weet inmiddels behoorlijk goed wat je zou moeten doen. Je hebt al veel geprobeerd. Je hebt gelezen, geluisterd, gepraat, misschien therapie of coaching gedaan. Je begrijpt jezelf waarschijnlijk beter dan ooit.

En toch is er iets wat niet helemaal verandert.

Je kunt jezelf uitleggen waarom je doet wat je doet, maar je merkt dat je lichaam daar niet altijd in meegaat. Je weet rationeel dat je een grens mag stellen, maar je zegt toch weer ja. Je weet dat je niet meer hoeft te voldoen, maar ergens ben je nog steeds bezig jezelf te bewijzen. Je weet dat je meer wilt voelen, meer wilt genieten, meer wilt LEVEN, maar je houdt jezelf ergens ook nog in.

Dat is precies waarom nóg meer begrijpen en nog een methode niet het antwoord is.

Niet nog een methode

Ik ben zelf jarenlang op zoek geweest naar wat er dan wél nodig is.

Ik heb verschillende vormen van hulp, methodieken en opleidingen onderzocht. Steeds raakte ik ergens aan. Er veranderde iets. Ik begreep weer een stukje meer.

Maar regelmatig bleef dat gevoel:

Dit klopt. Maar het is niet het hele verhaal.

Want hoe meer ik mezelf leerde kennen, hoe duidelijker het voor mij werd dat we niet alleen bestaan uit onze gedachten en ons gedrag.

We dragen onze geschiedenis ook in ons lichaam.

In de manier waarop we spanning vasthouden. In wat we vermijden. In wat we niet meer voelen. In hoe we reageren voordat we überhaupt hebben kunnen nadenken. In de plekken waar we onszelf beschermen, aanpassen of kleiner maken.

En daaronder liggen vaak vragen die veel dieper gaan:

Wie ben ik als ik niet langer hoef te voldoen?
Wat blijft er over als ik de rollen, verwachtingen en overtuigingen die ik onderweg heb verzameld niet langer voor waar aanneem?
Welke delen van mezelf heb ik leren afwijzen omdat ze niet pasten bij wie ik dacht dat ik moest zijn?
Wat zou er veranderen als ik mezelf niet langer probeer te verbeteren, maar werkelijk leer ontmoeten?

Dat is voor mij waar het echte werk begint.

Niet bij jezelf nog beter leren begrijpen. Niet bij het vinden van de volgende methode die je moet toepassen. Maar bij de bereidheid om jezelf werkelijk tegen te komen, ook daar waar het niet mooi, logisch of comfortabel is.

Je schaamte. Je pijn. Je verlangens. Je patronen. De delen van jezelf die je liever niet laat zien. De plekken waar je jezelf nog inhoudt, controleert of verlaat.

Dat is het donker waar ik het over heb. Niet als iets waar je in moet blijven hangen, maar als de plek waar je wortels kunnen groeien.

Want hoe voller je wilt leven, hoe steviger je moet wortelen

Dat is misschien wel de grootste les die mijn eigen zoektocht mij heeft gegeven.

Ik verlang ernaar om voluit te leven. Niet alleen op de dagen waarop alles licht en gemakkelijk voelt, maar met alles wat het leven brengt: plezier, verlangen, liefde, seksualiteit, ambitie, verdriet, woede, onzekerheid, verlies, spanning, kwetsbaarheid.

Voor mij is voluit leven niet hetzelfde als altijd gelukkig zijn. Het betekent dat je jezelf niet langer hoeft af te sluiten voor delen van het leven om je veilig te voelen.

En daarvoor heb je draagkracht nodig.

Zoals een boom. Hoe groter hij boven de grond wordt, hoe dieper en uitgebreider zijn wortelstelsel moet zijn. Niet ondanks de storm, maar juist zodat hij kan blijven staan wanneer die komt.

Dat is ook hoe ik naar jouw ontwikkeling kijk. Je kunt jezelf groter maken. Meer zichtbaar worden. Meer verantwoordelijkheid nemen. Een bedrijf bouwen. Een relatie aangaan. Je seksualiteit verder openen. Meer verlangen toelaten. Meer ruimte innemen.

Maar als je fundament dat niet kan dragen, zal een deel van jou uiteindelijk weer terugtrekken.

Daarom werken we niet alleen aan wat er boven de grond zichtbaar is. We gaan naar de basis. Naar je lichaam. Naar je binnenwereld. Naar de patronen die je ooit hebben geholpen, maar je nu misschien klein houden. Naar de delen van jezelf die je hebt weggestopt. En naar het vermogen om jezelf daarin niet opnieuw te verlaten.

Je lichaam als ingang naar wat je al weet

Dat is ook waarom lichaamswerk voor mij nooit alleen gaat over ontspanning.

Je lichaam is geen project dat gerepareerd hoeft te worden.

Het is een ingang. Een plek waar zichtbaar en voelbaar wordt wat er onder je verhaal leeft.

Waar je misschien ontdekt dat je al veel langer weet wat klopt, maar het nog niet hebt durven volgen. Dat je lichaam al nee zegt terwijl jij ja probeert te zeggen. Dat je verlangt naar nabijheid, maar tegelijkertijd jezelf beschermt tegen werkelijk ontvangen. Dat je sterk bent geworden in doorgaan, terwijl je eigenlijk verlangt naar verzachten. Of dat je zo gewend bent geraakt aan spanning dat je niet eens meer goed weet hoe rust voelt.

Daarom hoef je bij mij niet eerst precies te weten wat er aan de hand is. Je hoeft je eigen systeem niet volledig te begrijpen voordat je hier mag zijn. Je hoeft ook niet met een helder geformuleerd probleem binnen te komen.

Soms is het genoeg dat je voelt:

Er klopt iets niet meer.
Of: ik weet dat er meer in mij zit, maar ik kom er niet bij.
Of misschien nog eenvoudiger: ik wil niet langer op deze manier leven.

Jij hoeft het niet alleen te doen

Ik geloof niet dat iemand anders jou kan vertellen wie je bent. Ik kan jouw pad niet voor je lopen. Ik kan je niet veranderen. En ik kan je ook geen versie van jezelf geven die je vervolgens hoeft te worden.

Wat ik wél kan doen, is naast je staan terwijl jij jezelf opnieuw ontmoet. Met nieuwsgierigheid. Met diepgang. Met aandacht voor wat er in je lichaam gebeurt én voor de grotere context waarin jij leeft.

"Knowing what you want is not the same as becoming the person who can hold it."

Daar begint voor mij thuiskomen

Niet in een perfecte versie van jezelf. Niet wanneer je eindelijk alles hebt opgelost.

Maar wanneer je steeds minder hoeft weg te duwen om jezelf te kunnen zijn. Wanneer je jezelf kunt ontmoeten met alles wat er is. Wanneer je niet meer voortdurend hoeft te zoeken naar wie je zou moeten zijn, maar steeds beter leert voelen wat voor jou waar is. Wanneer je hoofd en je lichaam niet langer tegenover elkaar staan. Wanneer je jezelf niet meer hoeft te verlaten om verbonden te blijven met een ander. Wanneer je stevigheid niet meer komt uit controle, maar uit werkelijk contact met jezelf.

Dat is voor mij thuiskomen.

En misschien is dat ook waar jij nu naar verlangt. Niet naar de volgende methode. Niet naar nóg meer kennis over jezelf.

Wie ben ik onder alles wat ik heb geleerd te zijn?
Wat wil er in mij niet langer klein gehouden worden?
En wat wordt er mogelijk als ik mezelf niet langer probeer te veranderen, maar leer dragen wat er werkelijk in mij leeft?

En ergens, onder dat alles, zit ook gewoon deze vrouw: die weet dat we maar één majestueus leven hebben, en zich elke keer weer afvraagt waarom we daar niet he-le-maal voor zouden gaan. Kom, laat me je laten zien hoe goed het kan voelen.

Daar ontmoet ik je graag.

Plan een kennismaking